Naar de inhoud

Asso 35

Nieuws

De recente trends en innovaties om te ontdekken in de wereld van de mechanica

De mechanica-workshops lijken steeds minder op die van tien jaar geleden. Tussen de sensoren die de slijtage van een lager in de gaten houden…

Mécanicien inspectant un moteur électrique sous le capot d'un véhicule moderne dans un atelier automobile professionnel
5 min

De mechanische werkplaatsen lijken steeds minder op die van tien jaar geleden. Tussen de sensoren die de slijtage van een lager in real-time bewaken en de Europese regelgeving die de verantwoordelijkheid van integrators herdefinieert, ondergaat de sector een diepgaande technische en juridische transformatie. Het begrijpen van deze evoluties is anticiperen op wat het dagelijks leven van de mechanische professionals in de komende jaren zal zijn.

Machinesverordening 2023/1230: wat verandert er concreet in de werkplaats

Heeft u al gehoord van de Machinesrichtlijn? Deze regelde jarenlang de in de handel brenging van industriële apparatuur. Een nieuwe tekst vervangt deze: de verordening (EU) 2023/1230, van toepassing vanaf 20 januari 2027.

Het verschil is niet alleen administratief. Deze verordening introduceert eisen over onderwerpen die de oude richtlijn negeerde: autonome machines, software met veranderlijk gedrag en de cyberbeveiliging van veiligheidsfuncties. Met andere woorden, een verbonden machine-tool moet bewijzen dat zijn software-updates de veiligheid van de operator niet in gevaar brengen.

Een punt verdient bijzondere aandacht. Iedereen die een substantieel wijziging aan een bestaande machine aanbrengt, ook via digitale middelen, kan worden hergeclassificeerd als fabrikant. Deze bepaling heeft direct betrekking op de onderhoudsteams die apparatuur moderniseren door sensoren toe te voegen of automatisering opnieuw te programmeren. De technicus die een numeriek besturingssysteem bijwerkt, kan potentieel de verantwoordelijkheid van zijn bedrijf in gevaar brengen, net als een oorspronkelijke fabrikant.

Voor werkplaatsen die regelmatig nieuwe componenten integreren in oude machines, wordt het noodzakelijk om elke interventie te documenteren en te beoordelen of deze valt onder een substantieel wijziging in de zin van de verordening. Dit is een verandering in cultuur evenals in procedure.

Technicus in de mechanica die diagnostische gegevens op een scherm analyseert in een modern autobedrijf

Cyberbeveiliging van mechanische apparatuur: twee Europese kaders om te kennen

Waarom praten over cyberbeveiliging in een artikel over mechanica? Omdat een CNC-freesmachine die is aangesloten op het netwerk van de fabriek, vanuit regulatoir perspectief, een product is dat digitale elementen bevat. Het valt dus onder twee verschillende teksten.

De Machinesverordening dekt de fysieke veiligheid: kwaadaardige software mag een noodstop niet kunnen uitschakelen. De Cyber Resilience Act (CRA) dekt de digitale veiligheid in brede zin: bescherming tegen inbreuken, beheer van kwetsbaarheden, beveiligingsupdates. Beide kaders kunnen gelijktijdig van toepassing zijn op dezelfde verbonden machine.

In de praktijk betekent dit dat fabrikanten van mechanische apparatuur bewijs van conformiteit op twee fronten moeten leveren. Voor een integrator die een productielijn assembleert uit componenten van verschillende leveranciers, wordt de vraag snel complex: wie is verantwoordelijk voor de cyberbeveiliging van het geheel? Professionals die de actuele mechanica op Actu Mécanique willen ontdekken zullen regelmatig analyses vinden over deze regelgevende evoluties.

Predictief onderhoud en digitale tweelingen in de industriële mechanica

Predictief onderhoud is gebaseerd op een eenvoudig principe. In plaats van een onderdeel volgens een vast schema (bijvoorbeeld elke 500 uur) te vervangen, meten sensoren continu de werkelijke staat van het onderdeel: trillingen, temperatuur, geluid. Een algoritme analyseert deze gegevens en geeft het juiste moment aan om in te grijpen.

De winst is dubbel. Onverwachte stilstanden, die duur zijn in verloren productie, worden vermeden. En er worden geen nog functionele onderdelen meer vervangen, wat de kosten van reserveonderdelen en arbeid verlaagt.

De digitale tweeling als simulatie-instrument

De digitale tweeling duwt de logica verder. Het is een virtuele replica van een machine of productielijn, in real-time gevoed door de gegevens van de sensoren. Men kan het effect van een parameterwijziging (snijsnelheid, druk, cadans) simuleren zonder de fysieke machine aan te raken.

Voor een verspaningswerkplaats maakt dit het mogelijk om een nieuw programma te testen voordat de productie wordt gestart. Fouten worden gecorrigeerd op het virtuele model, niet op het echte onderdeel. De kosten van afval nemen af, en de tijd voor ontwikkeling ook.

  • Vibratiesensoren detecteren de slijtage van een snijgereedschap voordat het onderdelen buiten toleranties produceert, wat hele series voorkomt die gerecycled moeten worden.
  • De thermische gegevens maken het mogelijk om de smeerparameters aan te passen op basis van de werkelijke belasting, waardoor de levensduur van de spindels wordt verlengd.
  • De simulatie op digitale tweeling vermindert het aantal fysieke tests bij de lancering van een nieuwe serie, een direct voordeel voor kleine, diverse series.

Twee monteurs assembleren een hybride transmissie op een werkbank in een industriële mechanische werkplaats

Materialen en fabricageprocessen: wat de digitale metallurgie verandert

Het rapport “Prioritaire technologieën in de mechanica 2030”, gecoördineerd door Cetim en Mecallians, identificeert digitale metallurgie als een technologie om te volgen. Het idee: het gedrag van een legering simuleren voordat deze zelfs maar wordt gegoten, door de microstructuur op atomair niveau te modelleren.

Concreet kan een ontwerpbureau virtueel de vermoeiingsweerstand van een nieuw staal testen onder specifieke temperatuur- en spanningsomstandigheden. Deze benadering versnelt de ontwikkeling van materialen die zijn aangepast voor specifieke toepassingen, zoals groene stalen die worden geproduceerd met een verminderde koolstofvoetafdruk.

Metalen additive manufacturing en nieuwe vaardigheden

Metalen additive manufacturing (3D-printen van metaal) vervangt de traditionele verspaning niet, maar vult deze aan op specifieke niches. Onderdelen met complexe geometrieën, die onmogelijk te realiseren zijn met klassieke frezen, worden in één operatie vervaardigbaar. De luchtvaart- en medische sector maken al gebruik van deze processen voor op maat gemaakte componenten.

Voor monteurs betekent dit nieuwe vaardigheden:

  • Weten hoe een ontwerpbestand voor 3D-printen van metaal te lezen en aan te passen, rekening houdend met de thermische beperkingen die eigen zijn aan het proces.
  • Beheersen van post-print behandelingen (afwerkingsverspaning, warmtebehandeling) die noodzakelijk blijven om de vereiste toleranties te bereiken.
  • Begrijpen van de mechanische eigenschappen van geprinte onderdelen, die verschillen van die verkregen door gieten of smeden.

De mechanische sector transformeert zich niet alleen door zijn machines, maar ook door het juridische en digitale kader dat hen omringt. Regelgevingsconformiteit wordt een volwaardige technische vaardigheid, net als de programmering van een verspaningscentrum. De professionals die deze dimensies integreren, van cyberbeveiliging tot digitale metallurgie, zullen degenen zijn die profiteren van innovaties in plaats van ze te ondergaan.

De recente trends en innovaties om te ontdekken in de wereld van de mechanica